…”Αυτοί που
αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη
λιτότηταΑυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
Λες πως είναι τέχνη να κυβερνάς το λαό
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού”… (Μπέρτολτ Μπρεχτ)
Αυτοί όλοι έχουν το θράσος, την άφατη υποκρισία
να αποκαλούν “γραφικούς” όσους από εμάς είχαν
και έχουν το ανάστημα να σηκώνουν το κεφάλι, να καθοδηγούν την πάλη, για ρήξη
και ανατροπή του διεφθαρμένου καπιταλιστικού συστήματος, που ποδοπάτησε,
συνέθλιψε, κορόιδεψε, φτωχοποίησε, εξευτέλισε, μέσα από τους μηχανισμούς της
αστικής εξουσίας έναν ολόκληρο λαό. Και επειδή τις περισσότερες φορές οι λέξεις
καταντούν ανόητες και φαιδρές κοινοτοπίες, ανούσιες τετριμμένες εκφράσεις, ας
πούμε πως “γραφικός” είναι εκείνος που έχει μια διαφορετικότητα στη σκέψη του,
που η συμπεριφορά του ξεφεύγει τη
συνηθισμένη, ίσως και ο ιδιόρρυθμος που όμως δεν καταντά ενοχλητικός για κανέναν.






