ΟΤΑΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΕΑΜΑ- ΑΡΘΡΟ ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

 

Η κοινωνία του θεάματος στον αστικό, όμορφο κόσμο ηθικό…μιντιακά πλασμένο, έχει μία διαχρονική προσέγγιση σε άμεση σχέση με το μάρκετινγκ , που μπορεί να απέχει από την επιστημολογική ή κοινωνιολογική ορολογία, είναι διαχρονική όμως και αποδίδεται με τρεις λέξεις: «Αίμα, Ψέμα, Σπέρμα» το τρίπτυχο της επιτυχίας για τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ και τους «δημοσιογράφους», ταγμένους να τους υπηρετούν, «φρόνιμα και τακτικά».

Εδώ και μία εβδομάδα , τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, κρατικά και ιδιωτικά, ομοθυμαδόν μας βομβαρδίζουν κυριολεκτικά για τον άδικο χαμό ενός λαϊκού τραγουδιστή, που κατά γενική ομολογία και αγαπητός ήταν και επιτυχημένος.

Στον ίδιο σχεδόν βαθμό ήταν γνωστό, ότι είχε μια σειρά θέματα παλεύοντας με τους «δαίμονές» του, που πιθανώς ήταν και η αφορμή να τον οδηγήσουν στην εμπορευματοποιημένη υγεία.

Αυτή την υγεία, που έχουν φροντίσει όλες οι κυβερνήσεις, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και τούμπαλιν να ανθεί και να ακμάζει και μάλιστα σε μια κλινική από τις πολλές που διαφημίζονται στο διαδίκτυο και στα κοινωνικά δίκτυα, που σου υπόσχονται θεραπείες τύπου , φύκια για μεταξωτές κορδέλες, οι οποίες και αμφιβόλου ποιότητας είναι και στερούνται επιστημονικής βάσης και εγκυμονούν κινδύνους που φτάνουν μέχρι και στο θάνατο.

Προφανώς στο όλο κύκλωμα είναι και γιατροί, «κβαντογιατροί» ή ολιστικοί δεν έχει σημασία, οι οποίοι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τους απλούς κομπογιαννίτες.

Κι όμως , η απογείωση της διαστρεβλωμένης εικόνας και παραπληροφόρησης, οδήγησε έναν ανταποκριτή της ΕΡΤ να βγαίνει με παλλόμενη φωνή δις να λέει, ότι ο ιστορικός του μέλλοντος, θα γράψει για το μέγεθος του πλήθους της κηδείας του Γιώργου Μαζωνάκη και το συγκλονιστικό αποχαιρετισμό του πλήθους!

Δεν ξέρω  αν αντικείμενο της ιστορικής έρευνας και μελέτης στο μέλλον θα αποτελεί ο θάνατος ενός λαϊκού τραγουδιστή ως προς το πλήθος που τον συνόδεψε στην τελευταία κατοικία του, μπορεί οι της «ιστορικής αναθεώρησης ΑΕ», όπως γράφει ο καθηγητής Ιστορίας Γιώργος Μαργαρίτης να το πράξουν, αλλά σίγουρα ένας ιστορικός ή κοινωνιολόγος ,που στοιχειωδώς σέβεται τον εαυτό του, θα αναλύσει, πώς η ελληνική τηλεόραση και τα social media της εποχής μας, χρησιμοποιούσαν το «θυμικό» και την τραγωδία για να αποσπάσουν την προσοχή των πολιτών από την οικονομική ακρίβεια, την πολιτική επικαιρότητα ή τα καθημερινά προβλήματα.

            Θα μελετηθεί το πώς μια κοινωνία σε διαρκή βαθιά κρίση του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα,  βρίσκει διέξοδο στο να παρακολουθεί με μανία την κατάρρευση ή το τέλος ενός διάσημου ανθρώπου, αδυνατώντας να σκύψει πάνω στα δικά της πραγματικά προβλήματα και ποιοι τα προκαλούν.

 Ένας ιστορικός θα το χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα, για το πώς η βιομηχανία της αντιγήρανσης στα πλαίσια της αγοραίας λειτουργίας του καπιταλισμού και η εμπορευματοποίηση  της υγείας, επηρέαζαν αρνητικά , ακόμα και όσους θεωρούνταν λόγω οικονομικής κατάστασης ή οικονομκικής τάξης ότι είναι στο απυρόβλητο.

Επί μία βδομάδα λοιπόν, στο παρόν και όχι στο μέλλον, ζούμε την υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο, το δημοσιογραφικό «καρακιτσαριό» σε κάθε σχετική εκπομπή, τους κατ’ επάγγελμα νεκροθάφτες σε όλης τους τη λάμψη, όλοι τους στοχοπροσηλωμένοι να συγκαλυφθεί η σκληρή πραγματικότητα που ζούμε.

Να ξεχαστεί το γεγονός ότι οι εξαγγελίες ψίχουλα του Πρωθυπουργού , με τα 2,2 δις , την ώρα που το κεφάλαιο κερδίζει από τον ιδρώτα του λαού δεκάδες δισεκατομμύρια, ουδόλως συγκίνησαν τους εργαζόμενους και συνταξιούχους, γεγονός που αποτυπώνεται και δημοσκοπικά.

Να ξεχαστεί η ακρίβεια που συνεχίζει να τσακίζει κόκκαλα, η ενεργειακή φτώχεια εξαπλώνεται και οι τιμές των καυσίμων καλπάζουν πάνω από τα 2 ευρώ.

Να ξεχαστούν, ότι τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ουκρανίας με τη Ρωσία από τη μια μεριά και της Μέσης ανατολής από την άλλη, με την εγκληματική επίθεση των κυβερνήσεων ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν και με τη γενικότερη ανάφλεξη στον κόλπο στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού με την Κίνα, γίνονται ένα και ότι η εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο διευρύνεται, διεκδικώντας για την ελληνική αστική τάξη μερίδιο γι αυτό και ήδη τα κέρδη του εφοπλιστικού και ενεργειακού κεφαλαίου έχουν πρωτοφανή κερδοφορία, την ώρα που ο λαός δεν φτάνει να τη βγάλει μέχρι τα μισά του μήνα.

Να ξεχαστεί, ότι οι «κοστολογημένες» προτάσεις των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας,ΣΥΡΙΖΑ, Βελόπουλος, Πλεύση κλπ , προσκυνώντας ΝΑΤΟ και ΕΕ, αποτελούν τα διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο, ότι η πολιτική τους δεν θα θίξει τα ιερά και τα όσια , που είναι η κερδοφορία τους και η συνέχεια στα εφαρμοστικά προγράμματα και η δημοσιονομική πειθαρχία στους στόχους της πολεμικής οικονομίας της ΕΕ.

Τούτων δοθέντων, ενεργοποιήθηκε η επιχείρηση , «σανός για το πόπολο», με αφορμή το θάνατο του Μαζωνάκη, για να ξεφύγει ο νους από την αθλιότητα της καθημερινότητας, να ταυτιστεί ο κάθε άνθρωπος του λαού που αφήνει το κόκκαλό του στο γιαπί και στον εργασιακό χώρο με τα 13ωρα και την εντατικοποίηση και γιατί δεν τα βγάζει πέρα, με πόνους και καημούς «λαϊκών ειδώλων», που όμως δεν έχουν καμιά σχέση με τη δική του βιωτή.

Από την άλλη, όσο θλιβερός και να είναι ένας θάνατος, πρέπει να τηρείται και ένα μέτρο, πολύ δε περισσότερο μια σύγκριση προσώπων, καταστάσεων και πραγμάτων!!! Μόνο που δεν κηρύχτηκε «εθνικό πένθος»!

Αυτό όμως το μέτρο ο μιντιακός αστικός πολιτισμός, στοχευμένα το ξεπερνά σε κάθε περίπτωση, γιατί τα αφεντικά της ζωής μας που τυγχάνουν και ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, με τέτοιο πλέον τρόπο που επικοινωνία και αστική τάξη συμφύονται, θέλουν ένα λαό μια άμορφη μάζα που άγεται και φέρεται και όχι σκεπτόμενους ανθρώπους, ικανούς να κρίνουν, να αναγνωρίζουν τη γνώση της ιστορικής αναγκαιότητας, να αγωνίζονται για να αλλάξουν τη μοίρα τους.

Ενός τέτοιου ανθρώπου, ανιδιοτελούς, αγωνιστή, κομμουνιστή, η απώλειά του, σημάδεψε την ίδια βδομάδα με την απώλεια του λαϊκού τραγουδιστή.

Πρόκειται για το Σπύρο Χαλβατζή , ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ με αντιδικτατορική δράση, εξορίες και φυλακές, για έναν άνθρωπο , που για πάνω από εξήντα χρόνια πρόσφερε στο λαό και στο κόμμα του.

Μα, θα πει κάποιος, με το Σπύρο Χαλβατζή θα ασχοληθούν τα αστικά ΜΜΕ και στα σημαινόμενα της ζωής του;  Με πανοραμικές λήψεις της πολιτικής του κηδείας και σε πολύωρα ρεπορτάζ ταυτόχρονα σε όλα τα κανάλια;

Όχι βέβαια!!! Δεν τρέφουμε τέτοιες αυταπάτες ούτε το ΚΚΕ αρέσκεται σε φανφάρες και δήθεν τιμές, από αυτούς που είναι μέρος του προβλήματος.

Όμως σηματοδοτούνται και μέσα από τις δυο αυτές «μελέτες περίπτωσης» θα λέγαμε, οι δύο κόσμοι και τα πρότυπά τους, που βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση.

Ο κόσμος της καπιταλιστικής σαπίλας και της μαζικής κοινωνίας του θεάματος και ο κόσμος της ανθρωπιάς και της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Γι αυτή τη σύγκρουση έγραψαν και θα γράφουν οι ιστορικοί του μέλλοντος, γι αυτούς τους ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες μέχρι το θάνατο, για να πραγματοποιηθεί  το πέρασμα από το βασίλειο της βαρβαρότητας στο βασίλειο της ελευθερίας , όσο και αν τα «παπαγαλάκια» των αστών, στα κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ που ελέγχουν,  πασχίζουν να μας πείσουν ότι η…τρίχα έγινε τριχιά.

Πιο επιστημονικά το λέει, από το 1967,  ο Guy Debord στο βιβλίο του , « Η κοινωνία του θεάματος»: «Το θέαμα είναι το κεφάλαιο, τόσο συσσωρευμένο, ώστε να μετατρέπεται σε εικόνα.» (σελ 30)

 

 

ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ-ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΧΙΟΥ

ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ  ΣΥΠΕΙΡΩΣΗΣ

ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΣΕ ΣΑΡΚΑ ΜΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΠΙΚΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΓΛΑΣΤΡΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΕ ΚΚΕ

 

Όταν η κυβέρνηση, με τον υπουργό Εμπορίου της Υγείας, μαζί με την πρέσβειρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και τους εκπροσώπους της Τοπικής Διοίκησης, τιμούν με την παρουσία τους τα εγκαίνια δραστηριότητας εφοπλιστών…

Όταν εμφανίζονται σαν τους κλέφτες στο Νοσοκομείο Χίου για άλλη μια φιέστα, στα κρυφά…

Τότε ο λαός του νησιού πρέπει να είναι σίγουρος ότι τίποτα ουσιαστικό δεν πρόκειται να αλλάξει στην Υγεία, με τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό — ιατρικό, νοσηλευτικό, παραϊατρικό, διοικητικό και τεχνικό — με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπος καθημερινά, όσο ωραία χρώματα κι αν βαφτούν οι τοίχοι.

Να είναι ανήσυχος για το τι σημαίνουν τέτοιες επισκέψεις για τους ναυτικούς και τις οικογένειές τους, που στέλνονται στα πολεμικά μέτωπα για να κερδίσει ακόμα περισσότερο το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Να ανησυχεί για την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Τώρα ο λαός πρέπει να βάλει πιο ψηλά στον αγώνα του το αίτημα για καμία εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Κανένας φαντάρος και κανένας στρατιωτικός έξω από τα σύνορα. Να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις σε όλη τη χώρα, που τη μετατρέπουν σε στόχο αντιποίνων.

Να δυναμώσει ακόμα περισσότερο ο αγώνας για Υγεία αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν, με πλήρη στελέχωση του Νοσοκομείου και της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στη Χίο, στα Ψαρά και στις Οινούσσες.

 

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Ο ΑΚΡΙΒΟΣ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ

 ΕΦΥΓΕ Ο ΑΚΡΙΒΟΣ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ

Έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος Σπύρος Χαλβατζής, μετά από γενναία μάχη που έδινε τα τελευταία χρόνια, σκορπίζοντας μεγάλη θλίψη στο Κόμμα. 

Στην μακρά κομματική του ζωή, ο σύντροφος Σπύρος υπηρέτησε το Κόμμα με αυταπάρνηση και από θέσεις μεγάλης ευθύνης. 

Υπήρξε γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, εκλεγμένος στο 2ο Συνέδριό της και μέχρι το 1986. Διετέλεσε για πολλά χρόνια μέλος του ΠΓ της Κεντρικής Επιτροπής, όπου και εκλέχτηκε πρώτη φορά μέλος της στο 10ο Συνέδριο. Επίσης για πολλά χρόνια διετέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ ενώ για μεγάλα διαστήματα ηταν εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος και δημοτικός σύμβουλος στην Αθηνα. Διετελεσε προεδρος του ΣΦΕΑ και μελος του ΔΣ του.

Ο σύντροφος Σπύρος γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, από οικογένεια αγωνιστών.

Ως γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στο νομό Καστοριάς, πιάστηκε για πρώτη φορά από τη δικτατορία το 1967 και εξορίστηκε στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου, στον Ωρωπό, για να επιστρέψει και να απολυθεί τελικά από τη Γυάρο.

Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο.

Θα ακολουθήσει αναλυτικότερο δημοσίευμα και ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ.

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τη «Σύγχρονη Εποχή» το βιβλίο του συντρόφου Σπύρου με τον τίτλο «Απείθαρχοι - Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα». Να πως περιγράφει ο ίδιος στον «πρόλογο» με τον τίτλο «Οδοιπορικό», στιγμές που καθόρισαν τη ζωή και τη δράση του, δεμένη με το Κόμμα και τους αγώνες του εργατικού λαϊκού κινήματος:

Αυτό το «Οδοιπορικό» θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ιστορία μιας φωτογραφίας. Κι αυτό γιατί η φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν εβδομήντα εφτά χρόνια, την άνοιξη του 1948, έχει τη δική της ιστορία. Ήταν τότε που ο πατέρας μας βρισκόταν πάλι εξορία. Ήταν η τέταρτη φορά που τον έστελνε εξορία το αστικό κράτος. Η πρώτη ήταν στη Γαύδο το 1928. Στη Φολέγανδρο εξορίστηκε το 1932 και στην Ανάφη το 1937. Τώρα, ήταν στο θανατονήσι της Μακρονήσου.

Μια ζωή στον αγώνα, στις γραμμές του ΚΚΕ, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό. Η Μάνα μας, παλιά ΕΛΑΣίτισσα, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία για να την στείλει στον σύντροφό της στη ζωή και στον αγώνα, να δει τα πέντε παιδιά του. Για να την έχει κάπου στο αντίσκηνο, να βλέπει τους αγαπημένους του – που βίωναν και εκείνοι την τραγικότητα της περιόδου - και να παίρνει και από αυτήν κουράγιο για να αντιμετωπίσει τα βασανιστήρια.

Ταχυδρομήθηκε ένα γράμμα και αυτή η φωτογραφία, αλλά ο φάκελος δεν έφτασε τότε στον παραλήπτη. Και αυτό, γιατί εκείνα τα χρόνια η Ασφάλεια έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποκόβει ακόμα και την επαφή, την επικοινωνία των οικογενειών των αγωνιστών με τους δικούς τους, φυλακισμένους και εξόριστους. Άνοιγαν τα γράμματα και, ανάλογα με το περιεχόμενό τους, άλλα τα έσκιζαν και τα πετούσαν στο καλάθι των απορριμμάτων και σε άλλα, με μελανί μολύβι, έσβηναν ό,τι δεν τους άρεσε – ίσως οι εκπρόσωποι του κράτους να φαντάζονταν πως αυτό που ήταν γραμμένο στο χαρτί είχε μια «κωδική σημασία», είχε μια ειδοποίηση για τον πολιτικό εξόριστο ή κρατούμενο.

Αυτό, όμως, το γράμμα ακολούθησε μια ξεχωριστή διαδρομή γιατί αυτός που ανέλαβε να το «ελέγξει» και να το λογοκρίνει, προφανώς αφού διάβασε το κείμενο, είδε και τη φωτογραφία της Μάνας μας και τα αθώα πρόσωπα των πέντε παιδιών της, τσαλάκωσε τον φάκελο - μαζί με το γράμμα και τη φωτογραφία - και το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων, νομίζοντας πως έτσι έκανε το «χρέος» του απέναντι στο έθνος. Το χρέος του το έβλεπε στο ότι μπόρεσε να στερήσει από τον κρατούμενο κομμουνιστή να λάβει νέα από το σπίτι του, από τη συντρόφισσά του, και να δει τη φωτογραφία των πέντε παιδιών του, που είχαν μείνει πίσω από τη στιγμή που συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο.

Η ιστορία του γράμματος, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Κάποιος οδοκαθαριστής του δήμου, όταν μάζευε τα σκουπίδια από την Ασφάλεια της πόλης, είδε το γράμμα και το κράτησε -ασφαλώς με μεγάλο κίνδυνο. Ίσως εκείνη τη μέρα να βρήκε και άλλα γράμματα. Μπορεί να έβρισκε και άλλες φορές γράμματα, παρόμοια με αυτό, που απευθύνονταν σε πολιτικούς εξόριστους και κρατούμενους, που τότε ήταν πάρα πολλοί. Ίσως να συγκινήθηκε που είδε τη φωτογραφία των πέντε παιδιών. Έτσι, την φύλαξε, κάπου την έκρυψε – πράγμα δύσκολο εκείνα τα χρόνια και ήθελε πολύ κουράγιο και ύστερα από εννιά χρόνια, συγκεκριμένα στα τέλη Μάη του 1958, έκανε την εμφάνισή του στο σπίτι μας. Συζήτησε για λίγη ώρα με τον πατέρα και τη Μάνα μας, αφού ήπιαν ένα τσίπουρο, και κάποια στιγμή έβγαλε από την τσέπη του το γράμμα και τη φωτογραφία. Η στιγμή πρέπει να ήταν συγκλονιστική, γιατί για τον λαό ήταν σκληρά εκείνα τα χρόνια – αυτά που ονομάστηκαν «πέτρινα» - πρωτίστως για τους κομμουνιστές, καθώς ήταν αυτοί που κυρίως δέχονταν τη βαρβαρότητα της αστικής εξουσίας. Και αυτός ο εργάτης της καθαριότητας του δήμου φύλαξε, προφανώς με σοβαρό κίνδυνο, αυτό το γράμμα και το παρέδωσε στον παραλήπτη του με εννιά χρόνια καθυστέρηση.

Ο πατέρας και η Μάνα μας, αφού τον ευχαρίστησαν θερμά και τον συγχάρηκαν για τη θαρραλέα στάση του, τον αποχαιρέτησαν. Λίγο μετά, μας έδειξαν τη φωτογραφία και το γράμμα με την επισήμανση να μην κάνουμε κανένα σχόλιο, καμιά αναφορά για την προέλευση της φωτογραφίας, καθώς και για το όνομα του θαρραλέου αυτού ανθρώπου που την κράτησε και την φύλαξε για τόσα χρόνια. Και αυτό, γιατί αυτή η πράξη, αν γινόταν γνωστή στις Αρχές, μπορεί να είχε σοβαρές συνέπειες εις βάρος του. Μπορεί να έχανε τη δουλειά του, ακόμα και να δεχόταν απειλές και διάφορα χτυπήματα από τα όργανα της Ασφάλειας. Γιατί, στα δύσκολα και σκληρά εκείνα χρόνια για τους αντιστασιακούς αγωνιστές, για όλους όσοι μάχονταν την αστική εξουσία και τα αντιλαϊκά μέτρα των κυβερνήσεών της, αυτή η ενέργεια του οδοκαθαριστή μπορεί να χαρακτηριζόταν πράξη «αντεθνική». Αυτή ήταν η δεκαετία του 1950 για τους αγωνιστές.

Αυτή είναι η ιστορία της φωτογραφίας που σήμερα κοσμεί το σπίτι μας. Και αυτή ακριβώς γίνεται μια ακόμα αφορμή να ξεκινήσει ένα «Οδοιπορικό»· να μιλήσουμε για την πορεία εκείνων των χρόνων. Γιατί – και τότε και σήμερα και πάντα - οι πρωτοπόροι αγωνιστές, όλοι όσοι μάχονται το καπιταλιστικό σύστημα, όλοι όσοι παλεύουν για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την εργατική - λαϊκή εξουσία, έχουν να αντιπαλέψουν πολλά και δύσκολα γεγονότα και καταστάσεις. Και στη συνέχεια της διαδρομής τους συναντούν -και θα συναντούν- όλο και νέα εμπόδια και δυσκολίες. Όμως, μέσα από την οργανωμένη ζωή, μέσα από τη συλλογικότητα καταφέρνουν, βήμα το βήμα, να συμβάλλουν ώστε να οικοδομούνται στέρεες σχέσεις με τους εργάτες, με άλλους εργαζόμενους, με νέους ανθρώπους, στη μεγάλη πορεία που θα διαμορφώσει όρους, συνθήκες και προϋποθέσεις για τις βαθιές,τις ριζικές αλλαγές, που και ώριμες είναι, αλλά και αναγκαίες.

Ξεκινώντας από αυτήν τη φωτογραφία, μπορούμε να καταγράψουμε αυτό το «Οδοιπορικό», που κρατά πάνω από εξήντα χρόνια και συνεχίζεται. Διότι τα προβλήματα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οξύνονται, αλλά και οι στόχοι για την αλλαγή της κοινωνίας – που πρωτομπήκανε οργανωμένα και συγκροτημένα πριν εκατό χρόνια - παραμένουν ανεκπλήρωτοι. Αλλά και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί αυτά που δρομολογήθηκαν έναν αιώνα πριν και σμιλεύτηκαν με αγώνες, με αμέτρητες θυσίες, με πόνο και δάκρυα περιμένουν τη δικαίωσή τους. Δικαίωση που θα ικανοποιήσει όλους αυτούς που δικαιούνται να καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν, να μη γίνεται αυτός ο πλούτος αντικείμενο εκμετάλλευσης από μια χούφτα καπιταλιστές.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, αυτήν την Οδοιπορία...

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΛΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΚΑΡΑΔΕΙΟ

 

ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΡΙΚΥΛΑ-ΔΩΣΤΕ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

 

ΑΝΑΚΟΊΝΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΉΣ ΣΥΣΠΕΊΡΩΣΗΣ ΧΙΟΥ

Εντείνονται τα ερωτηματικά μετά από την παραίτηση του δημοτικού συμβούλου και μέλους της δημοτικής αρχής κ. Τρικύλα Χρήστου, από εντεταλμένου συμβούλου για τον ηλεκτροφωτισμό.

Συγκεκριμένα σε πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο είχε καταγγείλει ο ίδιος, το γεγονός ότι άλλαξε η επιτροπή παραλαβής του έργου αντικατάστασης του ηλεκτροφωτισμού αρκετών εκατομμυρίων ευρώ από τη συγκεκριμένη εταιρεία, αφήνοντας αιχμές και για το έργο και για τον υπεύθυνο της Τεχνικής υπηρεσίας και για το δήμαρχο, ως προς την αντικατάσταση με πρόσωπα πρόθυμα να υπογράψουν την παραλαβή κατά παράβαση της διαδικασίας.

Το ρεφρέν γνωστό εκ μέρους της δημοτικής αρχής, "φέρε στοιχεία, δεν συζητάμε τώρα αυτό το θέμα", ωστόσο φαίνεται ότι και καπνός υπάρχει και φωτιά.

Ως Λαϊκή συσπείρωση Χίου είχαμε καταψηφίσει τη συγκεκριμένη σύμβαση με την εταιρεία και γιατί βασιζόταν σε δάνειο και γιατί η ουσία ήταν ιδιωτικοποίηση του ηλεκτροφωτισμού και  γιατί οι όποιες αστοχίες ή μη οδηγούσαν σε αύξηση των ανταποδοτικών τελών.

Η παραίτηση Τρικύλα μπορεί να μη μας αφορά ως προς τις παραταξιακές αψιμαχίες της συμπολίτευσης, αλλά μας αφορά καίρια ως προς τα ζητήματα διαφάνειας, διασπάθισης δημοσίου χρήματος που σχετίζεται με δάνειο, αποδοτικότητας τών συμβατικών υποχρεώσεων της εταιρείας και εν τέλει του λογαριασμού που πρέπει να πληρώσουν οι δημότες.

Τόσο ο κ. Τρικύλας, πολύ δε περισσότερο η δημοτική αρχή και ο δήμαρχος οφείλουν εδώ και τώρα απαντήσεις συγκεκριμένες και πειστικές.

Τα ψευτοδιλήμματα ότι διακυβεύονται τα ανταποδοτικά τέλη ή ότι "κοιτάξετε τη Ρόδο" που κάποια αντίστοιχη εταιρεία στράφηκε νομικά εναντίον του δήμου, που χρησιμοποίησε ο αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών, ως άλλοθι για να μη μιλήσει ο Τρικύλας στο ΔΣ,  προσθέτουν στα ερωτήματα και τις ευθύνες της δημοτικής αρχής.

Το θέμα όζει και η δημοτική αρχή και ο δήμαρχος πρέπει να το ξεκαθαρίσουν μέσα στο δημοτικό συμβούλιο και όχι στα παρασκήνια ή στα εύλογα εξώδικα υπηρεσιακών και στα σχέδια των δελφίνων για τη μετά Μαλαφή εποχή,  προκειμένου η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξαν τη δημοτική αρχή να παρουσιαστούν ως μωρές παρθένες, που δεν ήξεραν, δεν γνώριζαν.

Απαιτούμε εξηγήσεις και αναμένουμε.

 

Χίος 9-92026