ΟΤΑΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΕΑΜΑ- ΑΡΘΡΟ ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

 

Η κοινωνία του θεάματος στον αστικό, όμορφο κόσμο ηθικό…μιντιακά πλασμένο, έχει μία διαχρονική προσέγγιση σε άμεση σχέση με το μάρκετινγκ , που μπορεί να απέχει από την επιστημολογική ή κοινωνιολογική ορολογία, είναι διαχρονική όμως και αποδίδεται με τρεις λέξεις: «Αίμα, Ψέμα, Σπέρμα» το τρίπτυχο της επιτυχίας για τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ και τους «δημοσιογράφους», ταγμένους να τους υπηρετούν, «φρόνιμα και τακτικά».

Εδώ και μία εβδομάδα , τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, κρατικά και ιδιωτικά, ομοθυμαδόν μας βομβαρδίζουν κυριολεκτικά για τον άδικο χαμό ενός λαϊκού τραγουδιστή, που κατά γενική ομολογία και αγαπητός ήταν και επιτυχημένος.

Στον ίδιο σχεδόν βαθμό ήταν γνωστό, ότι είχε μια σειρά θέματα παλεύοντας με τους «δαίμονές» του, που πιθανώς ήταν και η αφορμή να τον οδηγήσουν στην εμπορευματοποιημένη υγεία.

Αυτή την υγεία, που έχουν φροντίσει όλες οι κυβερνήσεις, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και τούμπαλιν να ανθεί και να ακμάζει και μάλιστα σε μια κλινική από τις πολλές που διαφημίζονται στο διαδίκτυο και στα κοινωνικά δίκτυα, που σου υπόσχονται θεραπείες τύπου , φύκια για μεταξωτές κορδέλες, οι οποίες και αμφιβόλου ποιότητας είναι και στερούνται επιστημονικής βάσης και εγκυμονούν κινδύνους που φτάνουν μέχρι και στο θάνατο.

Προφανώς στο όλο κύκλωμα είναι και γιατροί, «κβαντογιατροί» ή ολιστικοί δεν έχει σημασία, οι οποίοι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τους απλούς κομπογιαννίτες.

Κι όμως , η απογείωση της διαστρεβλωμένης εικόνας και παραπληροφόρησης, οδήγησε έναν ανταποκριτή της ΕΡΤ να βγαίνει με παλλόμενη φωνή δις να λέει, ότι ο ιστορικός του μέλλοντος, θα γράψει για το μέγεθος του πλήθους της κηδείας του Γιώργου Μαζωνάκη και το συγκλονιστικό αποχαιρετισμό του πλήθους!

Δεν ξέρω  αν αντικείμενο της ιστορικής έρευνας και μελέτης στο μέλλον θα αποτελεί ο θάνατος ενός λαϊκού τραγουδιστή ως προς το πλήθος που τον συνόδεψε στην τελευταία κατοικία του, μπορεί οι της «ιστορικής αναθεώρησης ΑΕ», όπως γράφει ο καθηγητής Ιστορίας Γιώργος Μαργαρίτης να το πράξουν, αλλά σίγουρα ένας ιστορικός ή κοινωνιολόγος ,που στοιχειωδώς σέβεται τον εαυτό του, θα αναλύσει, πώς η ελληνική τηλεόραση και τα social media της εποχής μας, χρησιμοποιούσαν το «θυμικό» και την τραγωδία για να αποσπάσουν την προσοχή των πολιτών από την οικονομική ακρίβεια, την πολιτική επικαιρότητα ή τα καθημερινά προβλήματα.

            Θα μελετηθεί το πώς μια κοινωνία σε διαρκή βαθιά κρίση του καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα,  βρίσκει διέξοδο στο να παρακολουθεί με μανία την κατάρρευση ή το τέλος ενός διάσημου ανθρώπου, αδυνατώντας να σκύψει πάνω στα δικά της πραγματικά προβλήματα και ποιοι τα προκαλούν.

 Ένας ιστορικός θα το χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα, για το πώς η βιομηχανία της αντιγήρανσης στα πλαίσια της αγοραίας λειτουργίας του καπιταλισμού και η εμπορευματοποίηση  της υγείας, επηρέαζαν αρνητικά , ακόμα και όσους θεωρούνταν λόγω οικονομικής κατάστασης ή οικονομκικής τάξης ότι είναι στο απυρόβλητο.

Επί μία βδομάδα λοιπόν, στο παρόν και όχι στο μέλλον, ζούμε την υπερβολή σε όλο της το μεγαλείο, το δημοσιογραφικό «καρακιτσαριό» σε κάθε σχετική εκπομπή, τους κατ’ επάγγελμα νεκροθάφτες σε όλης τους τη λάμψη, όλοι τους στοχοπροσηλωμένοι να συγκαλυφθεί η σκληρή πραγματικότητα που ζούμε.

Να ξεχαστεί το γεγονός ότι οι εξαγγελίες ψίχουλα του Πρωθυπουργού , με τα 2,2 δις , την ώρα που το κεφάλαιο κερδίζει από τον ιδρώτα του λαού δεκάδες δισεκατομμύρια, ουδόλως συγκίνησαν τους εργαζόμενους και συνταξιούχους, γεγονός που αποτυπώνεται και δημοσκοπικά.

Να ξεχαστεί η ακρίβεια που συνεχίζει να τσακίζει κόκκαλα, η ενεργειακή φτώχεια εξαπλώνεται και οι τιμές των καυσίμων καλπάζουν πάνω από τα 2 ευρώ.

Να ξεχαστούν, ότι τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ουκρανίας με τη Ρωσία από τη μια μεριά και της Μέσης ανατολής από την άλλη, με την εγκληματική επίθεση των κυβερνήσεων ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν και με τη γενικότερη ανάφλεξη στον κόλπο στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού με την Κίνα, γίνονται ένα και ότι η εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο διευρύνεται, διεκδικώντας για την ελληνική αστική τάξη μερίδιο γι αυτό και ήδη τα κέρδη του εφοπλιστικού και ενεργειακού κεφαλαίου έχουν πρωτοφανή κερδοφορία, την ώρα που ο λαός δεν φτάνει να τη βγάλει μέχρι τα μισά του μήνα.

Να ξεχαστεί, ότι οι «κοστολογημένες» προτάσεις των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας,ΣΥΡΙΖΑ, Βελόπουλος, Πλεύση κλπ , προσκυνώντας ΝΑΤΟ και ΕΕ, αποτελούν τα διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο, ότι η πολιτική τους δεν θα θίξει τα ιερά και τα όσια , που είναι η κερδοφορία τους και η συνέχεια στα εφαρμοστικά προγράμματα και η δημοσιονομική πειθαρχία στους στόχους της πολεμικής οικονομίας της ΕΕ.

Τούτων δοθέντων, ενεργοποιήθηκε η επιχείρηση , «σανός για το πόπολο», με αφορμή το θάνατο του Μαζωνάκη, για να ξεφύγει ο νους από την αθλιότητα της καθημερινότητας, να ταυτιστεί ο κάθε άνθρωπος του λαού που αφήνει το κόκκαλό του στο γιαπί και στον εργασιακό χώρο με τα 13ωρα και την εντατικοποίηση και γιατί δεν τα βγάζει πέρα, με πόνους και καημούς «λαϊκών ειδώλων», που όμως δεν έχουν καμιά σχέση με τη δική του βιωτή.

Από την άλλη, όσο θλιβερός και να είναι ένας θάνατος, πρέπει να τηρείται και ένα μέτρο, πολύ δε περισσότερο μια σύγκριση προσώπων, καταστάσεων και πραγμάτων!!! Μόνο που δεν κηρύχτηκε «εθνικό πένθος»!

Αυτό όμως το μέτρο ο μιντιακός αστικός πολιτισμός, στοχευμένα το ξεπερνά σε κάθε περίπτωση, γιατί τα αφεντικά της ζωής μας που τυγχάνουν και ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, με τέτοιο πλέον τρόπο που επικοινωνία και αστική τάξη συμφύονται, θέλουν ένα λαό μια άμορφη μάζα που άγεται και φέρεται και όχι σκεπτόμενους ανθρώπους, ικανούς να κρίνουν, να αναγνωρίζουν τη γνώση της ιστορικής αναγκαιότητας, να αγωνίζονται για να αλλάξουν τη μοίρα τους.

Ενός τέτοιου ανθρώπου, ανιδιοτελούς, αγωνιστή, κομμουνιστή, η απώλειά του, σημάδεψε την ίδια βδομάδα με την απώλεια του λαϊκού τραγουδιστή.

Πρόκειται για το Σπύρο Χαλβατζή , ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ με αντιδικτατορική δράση, εξορίες και φυλακές, για έναν άνθρωπο , που για πάνω από εξήντα χρόνια πρόσφερε στο λαό και στο κόμμα του.

Μα, θα πει κάποιος, με το Σπύρο Χαλβατζή θα ασχοληθούν τα αστικά ΜΜΕ και στα σημαινόμενα της ζωής του;  Με πανοραμικές λήψεις της πολιτικής του κηδείας και σε πολύωρα ρεπορτάζ ταυτόχρονα σε όλα τα κανάλια;

Όχι βέβαια!!! Δεν τρέφουμε τέτοιες αυταπάτες ούτε το ΚΚΕ αρέσκεται σε φανφάρες και δήθεν τιμές, από αυτούς που είναι μέρος του προβλήματος.

Όμως σηματοδοτούνται και μέσα από τις δυο αυτές «μελέτες περίπτωσης» θα λέγαμε, οι δύο κόσμοι και τα πρότυπά τους, που βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση.

Ο κόσμος της καπιταλιστικής σαπίλας και της μαζικής κοινωνίας του θεάματος και ο κόσμος της ανθρωπιάς και της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Γι αυτή τη σύγκρουση έγραψαν και θα γράφουν οι ιστορικοί του μέλλοντος, γι αυτούς τους ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες μέχρι το θάνατο, για να πραγματοποιηθεί  το πέρασμα από το βασίλειο της βαρβαρότητας στο βασίλειο της ελευθερίας , όσο και αν τα «παπαγαλάκια» των αστών, στα κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ που ελέγχουν,  πασχίζουν να μας πείσουν ότι η…τρίχα έγινε τριχιά.

Πιο επιστημονικά το λέει, από το 1967,  ο Guy Debord στο βιβλίο του , « Η κοινωνία του θεάματος»: «Το θέαμα είναι το κεφάλαιο, τόσο συσσωρευμένο, ώστε να μετατρέπεται σε εικόνα.» (σελ 30)

 

 

ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ-ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΧΙΟΥ

ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ  ΣΥΠΕΙΡΩΣΗΣ