Του
Θύμιου Καλαμούκη (απόσπασμα από τη ρ/φ «Ελληνοφρένεια» της 5ης
Φεβρουαρίου)
Ευχαριστώ
τον Μίκη Θεοδωράκη γιατί μέσα από τα τραγούδια του έμαθα για τους πραγματικούς
λαϊκούς αγώνες. Για το πείσμα των ανταρτών στο βουνό, για τη θυσία μπροστά στο
εκτελεστικό απόσπασμα, για τις πέτρες της Μακρονήσου, για τον Ωρωπό, για την
Γυάρο, την Ικαρία, την όμορφη πόλη. Για τους καημούς της ξενιτιάς.
Για την
Μαργαρώ και την Μυρτιά, τις καμπάνες που σημαίνουν, το καρτέρεμα, το
Μαουτχάουζεν, μέχρι το χελιδόνι και τα αετόμορφα ψηλά βουνά της δικαιοσύνης.
Για τη
δολοφονία του Λαμπράκη και για το πώς πήρε λίγο μετά τον Πέτρουλα.
Για τον
Αντρέα που τον χτυπάνε το βράδυ στην ταράτσα.
Ευχαριστώ
τον Μίκη Θεοδωράκη που μου φύτεψε στην ψυχή, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο,
τον Λειβαδίτη, τον Καμπανέλλη, τον Αναγνωστάκη, τον Βάρναλη.








