Διαρκής
συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, παράδοση ή κατάργηση των κοινωνικών δομών και
παροχών στους επιχειρηματικούς «παραδείσους» και απόκρυψη της ανεργίας και τη
ύφεσης κάτω από τη μάσκα της «κοινωνικής οικονομίας» και των «κοινωνικών
επιχειρήσεων». Είναι ίσως ένα από τα πιο
καλοστημένα σχέδια του ξεπουλήματος της ζωής μας, που δεν αργήσαμε να βρούμε μπροστά μας, ύστερα από τη
σκληρή λιτότητα, τις περικοπές σε
μισθούς και συντάξεις, τον εργασιακό,
τον ασφαλιστικό και φοροεισπρακτικό μεσαίωνα, τη φτώχια και την εξαθλίωση που επέβαλαν τα αφεντικά
της Κόλασης.
Γι’
αυτούς βέβαια, δεν υπάρχουν ηθικά διλήμματα που να αφορούν την Υγεία ή την
Πρόνοια των κολασμένων της γης. Επικρατεί η σκληρή αγοραία λογική του «ό,τι
μου κοστίζει, το πουλάω ή το εξαφανίζω,
προκειμένου να κερδίσω». Έτσι, μέρα τη μέρα, βλέπουμε να πουλιούνται ή να αποδομούνται όσα
κτίστηκαν με το αίμα και τον ιδρώτα μας, χρόνια
ολόκληρα και να μένει γύρω μας
καμένη γη.






